Have you ever noticed that the vertical half-moon is unreal in Thailand?

Because Thailand is located near the equator, we can only see the smiling horizontal half-moon, never ever be vertical! This obvious fact has been around since God has finished creating the solar system, the earth and the moon, but how come we always draw the half-moon vertically?

Easy answer: This is one of the samples of how we adopt foreign tools and ideas without considering and customizing it properly.  Very few of us learn about the moon and the stars from the actual sky above, most of us are read/learn about it from the textbook, kiddy picture book or Manga (Japanese cartoon).  Lots of our textbooks are translated from American’s or British’s and all Manga are from Japan. In those books, they always show vertical half-moon—which is how all northern-hemisphere countries see the moon. So, there’s nothing wrong with their book, the problem is we forgot to look up and check if the content right fits for us. It’s just scary how much we unconsciously perceiving the world through others lens.

For the past several decades we keep doing the same thing, adopting tools and ideas from outside, those management tools, developing tools, or even fashion and culture, without customizing them properly before deploy to our culture. 

May be it’s about time we should just pause a little bit, think and look around…
There are many forgotten pieces of us, waiting to be found. 

แล้วอะไรคือ นปร. … นปร. ก็คือนักบริหารการเปลี่ยนแปลงรุ่นใหม่

อยากรู้จริงๆเหรอ เรื่องมันยาวนะ

คือเริ่มตั้งแต่สมัยพุทธกาล.. ก็จะยาวไป… ขอย้อนไปเริ่มที่สมัย ร. 5 ละกัน…

เมื่อครั้งที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงริเริ่มการปฏิรูประบบราชการแผ่นดิน ให้มีความทันสมัยทัดเทียมนานาอารยประเทศนั้น ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ จัดตั้งสถานที่ศึกษาราชการพลเรือน เพื่อเตรียมพระราชกุมารลงไปจนถึงบุตรผู้มีบรรดาศักดิ์ และนักเรียนชั้นสามัญก่อนที่จะเข้ารับราชการ ซึ่งต่อมาพระราชทานนามใหม่ว่า โรงเรียนมหาดเล็ก ให้ถูกต้องตามโบราณราชประเพณี ที่ข้าราชการก่อนไปรับตำแหน่งในกรมอื่นๆ ได้ถวายตัวศึกษาราชการในกรมมหาดเล็กก่อน
ต่อมาพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเปลี่ยนนามโรงเรียนมหาดเล็ก เป็นโรงเรียนข้าราชการพลเรือนของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อรวบรวมโรงเรียนอุดมศึกษาฝ่ายพลเรือนแผนกต่างๆ อาทิ โรงเรียนรัฎฐประศาสนศาสตร์ โรงเรียนคุรุศึกษา และโรงเรียนยันตรศึกษา เข้าเป็นระเบียบอันเดียวกันสำหรับฝึกหัดข้าราชการพลเรือน ในทำนองเดียวกับโรงเรียนนายร้อยและโรงเรียนนายเรือ ซึ่งในเวลาต่อมาได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาขึ้นเป็น จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

แม้ว่ามหาวิทยาลัยต่างๆ จะสามารถจัดการเรียนการสอนและผลิตบุคลากรเข้าสู่ระบบราชการได้เป็นอย่างดี แต่ในปัจจุบันหลักสูตรการเรียนการสอนของสถาบันอุดมศึกษาก็ไม่ได้มุ่งฝึกหัด ข้าราชการฝ่ายพลเรือนเป็นการเฉพาะ และผู้สำเร็จการศึกษาเองก็ไม่นิยมสมัครเข้ารับราชการเช่นในอดีต ประกอบกับปัญหาของระบบราชการไทยที่ไม่มีการพัฒนาข้าราชการอย่างเป็นระบบ โดยเฉพาะการสอนงานเพื่อถ่ายทอดความรู้และประสบการณ์ รวมถึงการฝึกปฏิบัติในสถานการณ์จริง จึงมีความจำเป็นที่จะต้องมีโครงการพัฒนานักบริหารการเปลี่ยนแปลงรุ่นใหม่ ขึ้น

ก็บอกแล้วว่ายาว.. อ่านต่อ >

แล้วโครงการนี้พัฒนากันยังไง เรียนอะไรมั่ง

เป็นโครงการอบรมระยะเวลาประมาณ 2 ปี ระหว่างที่อบรมถือว่าเป็นข้าราชการตำแหน่ง “นักพัฒนาระบบราชการ” ที่สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (กพร) สังกัดสำนักนายกฯ เรียนจบค่อยแยกย้ายไปบรรจุตามกระทรวงต่างๆ มีการเรียนทั้งหมด 7 หมวดความรู้ ทั้งหมดนี้สอนโดย อาจารย์จากหลายๆ ที่ทั้งจากภาคการศึกษา ภาครัฐ และ ภาคเอกชน โครงสร้างโดยย่อก็คือ เรียนภาคทฤษฎี 9 เดือน แล้วไปวนๆ ฝึกงานกับหน่วยงานต่างๆ อีก 12 เดือน แบ่งเป็น หน่วยงานภาครัฐ (ฝึกงานกับปลัดฯ) หน่วยงานเอกชน (เช่น ผู้บริหารปูน  AIS PTT) หน่วยงานภูมิภาค (ผู้ว่าจังหวัด) และ หน่วยงานในสถานฑูตในต่างประเทศ (เอกอัคราชฑูตฯ)  ที่ละ 3เดือน  และมีการสอบวัดระดับเป็นระยะๆ เนื้อหาที่จะได้เรียนคือ

1. หมวดวิชากฎหมายพื้นฐาน: กฎหมายพื้นฐานที่มีความเกี่ยวข้องกับการบริหารราชการแผ่นดิน เช่น รัฐธรรมนูญ กฎหมายว่าด้วยระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน กฎหมายว่าด้วยการปรับปรุงกระทรวง  ทบวง  กรม  ระเบียบข้าราชการพลเรือน กฎหมายเกี่ยวกับการค้าระหว่างประเทศ เป็นต้น

2. หมวดวิชาการบริหารจัดการ:  หลักการบริหารตลอดจนเครื่องมือทางการบริหาร เช่น แนวคิดและหลักการเกี่ยวกับการบริหารจัดการองค์การภาครัฐ SWOT Analysis,Time Management , PMQA, BENCH MARKING เป็นต้น

3. หมวดวิชาการปฏิบัติราชการ:    ระเบียบวิธีที่เกี่ยวข้องกับการปฏิบัติราชการตลอดจนความรู้ที่ข้าราชการควรทราบและยึดเป็นแนวทางในการปฏิบัติราชการ เช่น ระบบคุณธรรมข้าราชการ วิสัยทัศน์ข้าราชการในอุดมคติ เป็นต้น

4. หมวดวิชาการพัฒนาความคิด:       เป็นหมวดวิชาว่าด้วยแนวคิดและเครื่องมือในการพัฒนาระบบความคิด เช่น การคิดสร้างสรรค์เชิงนวัตกรรม” Creative Thinking System) การพัฒนากรอบความคิดของนักบริหาร (Conceptualization) เป็นต้น

5. หมวดวิชาการพัฒนาทักษะและพฤติกรรม:   (รุ่นก่อนๆ มีวิชาที่สอนโดย Partner ด้าน HR  ของ Accneture ด้วยนะ aka. ลูกสาว อ. แม่ ขออภัยที่หาชื่อไม่เจอค่ะ) เป็นหมวดวิชาว่าด้วยการเสริมสร้างและพัฒนาทักษะและพฤติกรรมการแสดงออกและใช้ชีวิตในสังคม เช่น การสร้างอุปนิสัยที่มีประสิทธิภาพสูง 7 Habits ภาวะผู้นำ ทักษะการนำเสนอและการพูดในที่ชุมชน ทักษะการเข้าสังคม และทักษะด้านระเบียบพิธีการทูต

6. หมวดวิชานโยบายสาธารณะและแผนยุทธศาสตร์:   ความรู้เกี่ยวกับหลักนโยบายสาธารณะ การวิเคราะห์นโยบายสาธารณะและการวางแผนยุทธศาสตร์ในระบบราชการไทย เช่น การวิเคราะห์นโยบายสาธารณะของไทย แผนยุทธศาสตร์ การวางแผนกลยุทธ์  วิเคราะห์โครงการ การบริหารโครงการและการนำนโยบายไปปฏิบัติ

7. หมวดวิชาบริบทที่สำคัญของการบริหารงานภาครัฐ:   เป็นหมวดวิชาว่าด้วยสภาพแวดล้อมและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการบริหารราชการไทย เช่น กระแสโลกาภิวัตน์และผลกระทบต่อประเทศไทย เป็นต้น

จะเข้าร่วมโครงการ ทำยังไง

ก็ต้องรอให้ กพร. เปิดรับสมัคร ขณะนี้รุ่น 3 เพิ่งรับสมัคร>สอบๆๆ>ประกาศผล เรียบร้อยกันไป รุ่น4 ก็น่าจะปลายปี 2552 คุณสมบัติอาจจะแตกต่างกันไปในแต่ละรุ่น สำหรับรุ่น 3 รับ จบ ป.โทขึ้นไป อายุไม่เกิน 30 และ ป. เอก อายุไม่เกิน 35 จบด้านใดมาก็สมัครได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นข้าราชการมาก่อน สอบวันเสาร์อาทิตย์ (ไม่ต้องลาออกจากงานมาสอบนะจ๊ะ) การสอบมี 3 รอบ มีการคัดออกในแต่ละรอบ (ตามที่รุ่น 3 เป็นนะ)

รอบที่ 1: สอบ 2 วัน  3 วิชา
(1)ภาษาอังกฤษ (CU-TEP)
(2)การใช้ภาษาไทย (ไม่หมูเลยสำหรับฉัน)
(3)เชาวน์ปัญญา (GMAT in thai version)

รอบที่ 2: สอบ 1 วัน 2 วิชา
(1)สอบข้อเขียนเกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบัน การเมือง เศรษฐกิจ การต่างประเทศ ถามความเห็นและวิธีการแก้ปัญหา โจทย์ประมาณ 6 ข้อ ให้กระดาษ  10 หน้า เวลา 3 ชั่วโมง
(2) สอบวัดพฤติกรรมและทัศนคติ (มีทัศนคติที่ดีต่อการรับราชการและไม่โรคจิต) เป็น multiple choices

รอบที่ 3:  สอบ 2 วัน
(1) วันนี้เค้าเรียกว่าการสอบ Assessment อารมณ์ว่าจะมีคนคอยสังเกตุการณ์พฤติกรรมของเราในแก้ปัญหาต่างๆ format อาจเปลี่ยนไปในแต่ละครั้ง ซึ่งทาง จุฬา ขอสงวนสิทธิ์ในการแผยแพร่ จึงไม่บอกละกัน แต่ที่แน่ๆ ต้องไปให้ตรงเวลา มีคนโดนตัดสิทธิ์เพราะไปสายกว่ากำหนดเกือบ 10%  เค้าระบุว่าให้ไปก่อนเวลาสอบ 30 นาที ก็ต้องเป็นเช่นนั้น เพราะเค้าต้องอธิบายวิธีการสอบ
.. ตั้งแต่สอบอันแรกจนถึงตรงนี้ ศูนย์สอบจุฬา และเจ้าหน้าที่จุฬา เป็นผู้จัดการสอบทั้งหมด.. สถานที่สอบคือคณะแพทย์. 
(2) และการสอบสุดท้าย ก็คือการสอบสัมภาษณ์ โดยคณะกรรมการของโครงการนี้ (จะโดนดูแลโดย สถาบันส่งเสริมกิจการบ้านเมืองที่ดี www.igpthai.org) อันนี้ต้องเตรียมเรื่องไป present 2 เรื่อง เกี่ยวกับปัญหาการบริหารจัดการภาครัฐ และ วิธีที่เราเสนอแนะจะแก้ไข เค้าจะเลือกให้ present เรื่องเดียว ประมาณ  10 นาที แล้วก็ถามตอบอีก 10 นาที แล้วก็อีกประมาณ  10 นาทีสัมภาษณ์ประวัติ  รอบนี้ปกติจำกัดเวลาคนละ 30 นาที แต่ของตัวเองปาเข้าไปเกือบชั่วโมง ใจนึงก็รู้สึกดีที่กรรมการ (3 คน) ดูอยากจะ discuss ด้วย แต่อีกใจนึก็รู้สึกว่า “คิดว่าเราจะไม่ได้เจอกันแล้วเหรอค้าาา ไม่เผื่อไว้คุยวันหลังกันเลยเหรอค้าาา”

แต่สรุปก็ผ่านพ้นมาได้ด้วยดี เริ่มสอบปลาย พ.ย. ประกาศผล  15 ม.ค.  ยาวนานเหลือเกิน…

อนาคต..จบจากโครงการนี้แล้วเกิดอะไรขึ้น

อืม… อยากรู้เหมือนกัน
ก่อนหน้านี้มีการเรียกกลุ่มพวกนี้ว่า ข้าราชการพันธุ์ใหม่ แต่รู้สึกว่าจะเป็นคำที่ทำให้เกิดการแตกแยกกับข้าราชการเดิม (ซึ่งถึงไม่ใหม่แต่ที่ดีๆ ก็มีเยอะ) ซะเปล่าๆ และก็เคยมีข่าวว่านี่จะเป็นโครงการปั้นเด็กเข้า Fast Track คือจบแล้วเป็น ซี 8 เลย อันนี้ก็ขัดกับความรู้สึกคนส่วนมาก (จบโท ปกติ เริ่ม ซี 4) ดังนั้นต้องขอบอกว่า อนาคตยังไม่แน่นอน เพราะเป็นโครงการใหม่ยังปรับปรุงอยู่เรื่อยๆ  รุ่น1 และ รุ่น 2 ที่จบแล้ว เริ่มกลับมาทำงานแล้ว ส่วนใหญ่ก็คือเข้าตามขั้นปกติ ที่ค่อนข้างชัดคือจะได้ทำงานในหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการกำหนดยุทธศาสตร์แน่นอน และด้วยประสบการณ์จากการเรียน ก็จะทำให้มีโอกาสเติบโตได้เร็วเองโดยธรรมชาติ และระหว่างที่เรียน 22 เดือน ก็ได้อายุราชการด้วย (และได้เงินเดือนตามระบบราชการปกติ) ดังนั้นก็จะเร็วกว่าคนอื่นๆ อยู่แล้ว แม้ไม่ได้ข้ามกระโดด

แต่ในความเป็นจริง รุ่น 1 รุ่น 2 มีคนออกจากโครงการกลางครันประมาณ  5 -10%  ส่วนใหญ่เป็นเพราะเงินเดือนน้อยเกินไป สำหรับคนที่ชินเงินเดือนเรือนแสน ก็อาจจะปรับตัวลำบากหรือปรับตัวไม่ได้เลย และก็มีที่เรียนไปแล้วรู้สึกว่า นปร. ไม่ใช่วัตถุประสงค์ของชีวิตก็เป็นอีกเหตุผลที่คนลาออก ซึ่งคนที่สอบไม่ได้หรือคนที่ลาออกจากโครงการ ไม่ได้เป็นคนไม่ดีหรือไม่เก่งแม้แต่น้อย  … คนๆหนึ่งไม่ได้เหมาะจะทำได้ทุกอย่าง ต่างกรรมต่างภาระที่ต้องรับผิดชอบ และงานๆ หนึ่งก็ไม่ได้เหมาะกับคนทุกๆ คน  …มันเป็นเช่นนั้นเอง

ส่วนที่ต้องพึงระวังก็คือ นปร. ไม่ใช่สิ่งที่หอมหวานไปทางเดียว ระบบราชการก็คือระบบราชการ ถ้ามันดีเลิศอยู่แล้วเค้าจะมีโครงการพัฒนาเปลี่ยนแปลงทำไม แถมนี่ เป็นโครงการใหม่ ความไม่แน่นอนของ career path  การต้องทนกับระบบที่อีดอาดและดูไม่มีเหตุผลในบางครั้ง  การต้องครองตนให้ไม่เป็นที่น่าหมั่นไส้ และอีกหลายๆ อย่าง ก็เป็นเรื่องที่ต้องเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ให้ดี   อย่างไรก็ตามในความคิดเห็นส่วนตัวคือปัญหาในที่ทำงาน ไม่ว่าจะภาครัฐ ภาคเอกชน หรือมีธุรกิจของตัวเอง มันก็ต้องเจอในปริมาณที่ไม่แตกต่างกัน เพียงแต่อาจจะคนละ set of problems เท่านั้นเอง

เอาล่ะคะ ตอนนี้ก็รู้เท่านี้ อยากจะชวนคนเก่งๆ ดีๆ มาสมัครกันเยอะๆ  แต่ก็ยังชวนได้ไม่เต็มปากเต็มคำนักเพราะยังไม่แน่ใจว่าโครงการนี้เป็นยังไงบ้าง รุ่น 3 นี้จะลองเข้าไปเรียนก่อนละกัน แล้วรุ่นหน้าเราจะมาเป็นคนเชียร์ หรือคนเบรค ก็ต้องดูกันต่อไปค่ะ  (^^)v

In 2007,  I heard one of the songs–Sakuran(Confusion)– when I was doing some shopping in Kokusai-Dori (Okinawa). And I just couldn’t help stepping up to the counter and ask the shop boy what’s the CD they were playing.  

I can’t speak Japanese, they can’t speak English. We communicated till our hands got tired and 5 mins later I got out of the shop with a piece of paper that have Kan-ji characters written on it.   ”Shiina Ringo”

Next day I’ve become a member of  Tsutaya (never been to one in Thailand, leave alone being a member) and I rent the CD.  After first round, I ฟันธง! It’s a MUST HAVE!   This is really something with many things! .. It’s jazz, it’s intrigue, it’s rock and  it’s punk.

So Let me introduce you two my favorites
First, the the first song I heard: Sakuran.

Second, this one I love the lyrics: Temporary Virgin.
. . . . . . . . . . . . .
I’m just like the women
Who stand next to you and stare
Sweet intoxication
But I’m leaving this affair
You lit up my daydreams
Like so many other guys
Don’t you look so lonely
There’s no sorrow in goodbye

What women want are some simple pleasures
To be special
We don’t need you forever
But I fell for your trap
Girls will fall like that
I was floating on a breeze

What you must be feeling
It was too late yesterday
Despite your deceiving
It was me who had my way

But women always attempt to tell lies
And to disguise, conceal what we want
So when I try to deceive won’t you believe,
Or say that you forgive me

Cause the fault lies with you and the things you do
Don’t tell me that I’m wrong
So I’ll try to make this break but I can’t escape
I’m too far into you

Though I know (though I know)
Our time has come (nothing lasts)
When you say (when you say)
”I still love you” (I love you), I think…

Don’t leave me alone here
I’m lonely without you near
No lies, tricks or deception,
These words speak my affection

Hey boy, those were just lies
Now I’ll say my goodbye

 . . . . . . . . . . . [the MV is here > http://www.youtube.com/watch?v=5La7130qDx8]

PS. I just found out today that we share the same birthday!
May be that’s why I feel so connected to her songs (^^)!

การเดินทางแบบหนึ่งที่เป็นที่นิยมสำหรับไทยเที่ยวไทยหากมีเวลา ก็คือการขับรถไปเอง เหนื่อยไหนก็จอดพัก เจออะไรอยากแวะก็แวะ การท่องเที่ยวของคุณก็จะเพลิดเพลินตลอดระยะทาง ไม่ได้มีแค่ที่ที่เที่ยวปลายทางเท่านั้น   แต่ก่อนจะล้อหมุน  เพื่อให้ทริปราบรื่น เรามาcheck สภาพรถก่อนออกเดินทางกันดีกว่าค่ะ

ขอขอบคุณข้อมูลดีๆ จากคุณปรีชา พนักงาานรับรถ Honda Summit อุดมสุข ค่ะ

มาเริ่มกันเลย (เนื่องจากเป็นการใช้ mousepen ครั้งแรก ต้องขออภัยในลายมือตุ่ยเขี่ยนะคะ ตัวเองอ่านยังแอบตาลาย +_+)

“บ้านเมืองนั้นมีทั้งคนดีและไม่ดี ไม่มีใครจะทำให้คนทุกคนเป็นคนดีได้ทั้งหมด การทำให้บ้านเมืองมีความปกติสุขเรียบร้อย จึงไม่ใช่ทำให้ทุกคนเป็นคนดี หากแต่อยู่ที่การส่งเสริมคนดี ให้คนดีได้ปกครองบ้านเมือง และควบคุมคนที่ไม่ดี ไม่ให้มีอำนาจ ไม่ให้ทำความเดือดร้อนวุ่นวายได้”

This will be very hard to achieve if there’s not enough man-power from the white side. 

I always bitch about the same old politician faces,  I’ve seen them since my eyes can focus a TV, keep wondering when will this batch stop the vicious politics circle, keep wondering when will there be a new wave coming in.. I was only wishin’ and hopin’ .. but…I rarely ask myself about what I could have done to make it better…

We keep bitching about how much they only think of theirown benefit, but at the same time, are we different from them? 

I guess for the past 30 years, normal middle class family would teach their kids to stay away from politics world. Which make sense for all sort of reasons, but that’s one of the the root causes of our unstructured and unstable politics today. Something needs to be changed.

We will need to implant the socity-come-first into the gene. And this process will take long time, but we need to start the day-1, and the best implanting method is being a role model for ur kids. AKA: we can start now!

I didn’t say everyone should become a politician, I believe that every walk of life is as important to drive the society together. We need a lot of white side man power in all areas. (I guess we all know how little amount of top class resource we have, and sadly, we all know how big percentage of that small portion leaks.) I can’t say what exactly is the right thing to do. But I hope what ever you are doing, please, at least don’t lose faith in our country.

For the unrest politic situation at the moment. I’m so sorry and it’s very painful actually.  
I distaste both sides, I don’t agree with PAD who ignore the rules and I also don’t like politician who always cheat the rules.  But may be we probably need this kind of situation to grow up, to learn.

We learn what is wrong, so we can do what is right.

[added 12/12/08]

ตั้งแต่ 2475 .. เรามีนายกที่มาจากการเลือกตั้งจากประชาชนจริงๆ เพียงประมาณ 10 ปี เท่านั้นเองนะเนี่ย.. เพิ่งจะรู้แฮะ..
แนะนำให้อ่าน “การเมืองการปกครองไทย จากยุคสุโขทัยสู่สมัยทักษิณ” โดย ผศ ดร. จักษ์ พันธ์ชูเพชร   

อ่านแล้วมันส์กว่าดูจูมง หรืออ่านนิยายจีนเป็นไหนๆ มีครบทุกรสเลย…

เห็นมาซักพักแล้วหล่ะว่าปลายเดือน พ.ย.  จะมีนิทรรศการ อจีรังคือโอกาส หรือ  Perishable Beauty ณ. TCDC ห้องทำงานโปรดของฉัน แต่ว่าดูจากโปสเตอร์อย่างเดียวนี่นึกไม่ออกเลยว่า concept คืออะไร   ทีแรกนึกว่าเป็นเรื่องเสื้อผ้าก็ไม่ได้สนใจเท่าไร พอดีวันนี้ว่างๆ ก็เลยชะแว๊บเข้ามาดู อู้หู …

ขอบอกว่า คนขวัญอ่อน ห้ามมาคนเดียว!!

Theme ของงานก็คือการนำเสนอว่า ทุกสิ่งมัน อจีรัง แต่เราสามารถพลิกมาเป็นโอกาสได้ แถมยังเป็นโอกาสที่มีไม่หมดเสียด้วย ซึ่งก็หมายถึงแรงบันดาลใจในธุรกิจมากมาย ที่เนื่องมาจากความอจีรัง เช่น ธุรกิจความงาม ศัลยกรรมตกแต่ง หรือแม้แต่ธุรกิจแต่งภาพด้วย Photoshop (ที่ใช้ประโยชน์จากความกลัวการโรยราของมนุษย์) ธุรกิจท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ (ที่ต้องยื้อกับความผุพังตามกาลเวลาของสถานที่ประวัติศาสตร์) ธุรกิจท่องเที่ยวตามฤดูกาล (เช่น ชมดอกซากุระ ที่ใช้ประโยชน์จากความอจีรังของธรรมชาติ)  และ อื่นๆ อ่านรายละเอียดเอาตรงนี้นะ [the page provide in Thai/English]

มา จะพาเดินชมเป็นน้ำจิ้ม…

เดินจากประตูเข้าไปไม่ไกล ก็จะเจอภาพข้างบนด้านซ้าย ตู้ๆ ที่เห็น นั่นครอบโต๊ะอาหารเอาไว้อีกที อาหารบนโต๊ะจะให้อารมณ์เหมือนงานเลี้ยงเปิดเทอมใหม่ของฮอกกอว์ด มีหมูหัน ไก่อบ ขนมปัง เนย ชีส คอคเทลกุ้ง ผลไม้ ภูเขาของหวาน ฯลฯ  และที่ปลายโต๊ะจะมีนาฬิกาดิจิตัลบอกเวลาเอาไว้ ไม่ได้บอกเวลาอาหารนะ แต่มันจะบอกเวลาว่า …. อาหารเหล่านี้ อยู่บนโต๊ะ มา …. นานเท่าไหร่แล้ว  ….

บรึ๋ยส์….!! 

เพื่อเป็นการช็อคผู้เข้าชมว่าเนี่ยทุกอย่างเดี๋ยวก็เน่าสลาย รวมถึงของโอชาทั้งหลายที่เรากินเข้าไปก็เช่นกัน ก็เลยเอาอาหารหรูๆ มาตั้งให้มันเน่าให้ดูไปต่อหน้าต่อตาซะงั้น ตู้แก้วที่มาครอบโต๊ะอาหารไว้ก็เพื่อกันกลิ่นอันไม่พึงประสงค์ต่างๆ ที่คงจะตามมาในไม่ช้า และแต่ละจานจะมีกล้องเล็กๆ เหน็บเอาไว้ที่ขอบเพื่อจับภาพระยะ close up มาแสดงบนจอทีวีทีติดอยู่กับผนังข้างๆ 

ตอนที่เข้าไปดู อาหารก็อยู่บนโต๊ะมา 4 วันแล้ว ก็เริ่มจะเห็นราปุยๆ ขาวๆ ขึ้นเต็มหลังไก่อบซะแล้ว นี่นิทรรศการเค้าจะมีแสดงไปจนกุมภาพันธ์นะเนี่ย…  แค่นึกว่าเดือนหน้า อาหารบนโต๊ะหน้าตามันจะขนาดไหนก็สยองแล้ว…. 

ต่อมาก็จะเป็นการแสดงความพยายามของมนุษย์ในการทำให้ชีวิตตนนั้น จีรัง ก็จะเป็นการทำมัมมี่ และมี  vdo แสดงถึงคนยุคปัจจุบันทดลองทำมัมมี ฮืม…  ให้เห็นศพกันจะจะ  ดึงตับกันออกมาสดๆ  ไม่มีเบลอ ไม่มีขาวดำ อ๊ากกกส์    สลบ…

ไปต่อดีกว่า ก็จะถึง ตรงที่เกิดธุรกิจที่มากับความตาย  มีบริษัทรับทำเพรชจากอัฐิ  คือเอากเถ้าระดูกมาแปรสภาพเป็นเพชรนั่นเอง เพียงมีทุนราคาประมาณ 200,000 – 840,000 บาท ก็สามารถแปรสภาพอัฐิของญาติที่รักที่ล่วงลับไปแล้ว ให้กลายเป็นแหวนเพชรล้ำค่า  ปัจจุบันมีสาขากว่า 20 แห่งทั่วโลกแล้ว ..   แปลกสุดๆ … คิดดู ต่อไปนี้เวลาหนุ่มจะหมั้นสาวก็ไม่ต้องใช้แหวนที่ได้รับตกทอดมาจากท่านหญิงยายอีกต่อไป แต่ใช้ท่านหญิงยายเลยนั่นแหล่ะหมั้น!   (><  )!

เดินมาถึงตรงนี้ ก็มีครอบครัวนึงเดิมตามหลังมา จะเรียกว่าวิ่งจะดีกว่า เพราะว่าลูกน้อย (น่าจะซัก 2 ขวบ) ร้องไห้ใหญ่เลย คงเดินผ่านตรงมัมมี่มา  หม่ามี๊เลยต้องรีบวิ่งเอาเจ้าตัวเล็กกลับออกไปข้างนอก … 

แล้วก็ไปถึงตรงน้ำหอม ก็มีคำอธิบาย กับจุดที่ดูแล้วดึงดูดให้ก้มลงไปเลือนฝาไม้ออกแล้วลองดมกลิ่น  ยังไม่ทันจะอ่านคำอธิบายก็ก้มลองดมซะ ขณะที่ดมกลิ่นหอมเรื่อยๆ เหล่านั้น ตาก็เหลือบขึ้นไปอ่านคำอธิบาย 

“…  กลิ่นที่ท่านกำลังดม คือกลิ่นของซาก …. “   oh shit …. ซากไรอ้า …. เค้าดมไปแล้วนะตัว …. 

“… ซากดอกไม้”….   ฟิ้วว…  ก็คือ น้ำหอม.. ธุรกิจที่เกิดจากความตายของดอกไม้นั่นเอง

มันก็ประมาณนี้หล่ะค่ะ มีหลายอย่างที่ link มาจากความตาย  ที่เหลือลองไปเยี่ยมชมเอาเองละกันนิ  รับรองว่าต่อมคิดจะโดนกระตุกแน่นอน

นอกจากนั้น เนื่องจาก TCDC อยู่ในความดูแลของสำนักนายกรัฐมนตรี ดังนั้น ข้อมูลสถิติต่างๆ ก็น่าสนใจและ(เข้าใจว่า) เชื่อถือได้  เช่น รู้หรือไม่ว่า ทุกปีผู้คนใช้ในโลกเงินไปกับเครื่องสำอางค์ ประมาณ 11 ล้านล้านบาท ซึ่งมากกว่า GDP ของประเทศไทยและหลายๆประเทศเสียอีก  ทุกวันนี้เราส่งออกดอกไม้ 5,000 ล้านบาทต่อปี ทั้งๆ ที่เรามีศักยภาพส่งออกได้ถึง 10,000 ล้านบาทต่อปี ตอนนี้จีนกำลังพยายามทำตัวเองเป็นตลาดอันดับสองรองจากเนเธอแลนด์ แต่อยู่ๆ ดูไบ ก็สร้างตลาด trading ดอกไม้ขนาดใหญ่ขึ้นมาแล้วก็ active มากตอนนี้  และอื่นๆ …ก็ลองไปดูกันนะคะ

ว่าแต่…รีบไปก็ดีนะ เพราะนอกจากจะมีอาหารสดมาเน่าให้เห็นกับตาแล้ว ตลอดทางจะมีกล้วยไม้ห้อยเป็นแผงเต็มไปหมด (รูปบนขวา) ซึ่งก็ไม่แน่ใจว่าเค้าจะปล่อยให้เน่าไปตามกาลเวลาด้วยรึเปล่า  ซึ่งถ้าปล่อยจริงคงจะน่ากลัวพิลึกเพราะอาหารเน่า มันยังอยู่ในตู้ แต่ถ้าเจ้ากล้วยไม้ตลอดทางเดินพวกนี้เน่า ยังนึกไม่ออกเลยว่าจะเหม็นรึเปล่าหนอ…?

ไปนั่งขายผ้าปิดจมูกตรงทางเข้าชมนิทรรศการดีกว่า.. อจีรังคือโอกาส!!

source: http://cio16.wordpress.com

Who is CIO16?
What’s the agenda of the annual free seminar this year?
… which you can find bio-data and presentation here. (update from cio16′s comment thank you ka)

And this is the little cute premium from the event…

Let’s plant

The format of the event mainly facilitated the networking, standing breakfast and lunch every day (lots of complain from Thai’s seniors) and the organizer arranged the matching one-on-one meeting between sponsors and the guests.

Besides networking, the agenda divided into 2 tracks, Strategy Track and Technical Tracks. I was seated in the Technology Track.  and here are some interesting points from my point of view.

Vietnam is running fast. 

As everybody knows, Vietnam is growing real fast, yes, in IT as well. In the event, there were many projects or updates presented by the honor guest speaker from many countries, quite a number from Singapore, India and China. And the small number but very cool ones are from Korea.

This year there are significant number of projects and presenters from Vietnam.  Few years back, Thailand was outstanding in this region and we were supposed to be the coach for our CLMV Neighbors (Cambodia/ Laos/ Myanmar/ Vietnam).  Sadly, we’ve been stuck in the political crisis for too long (I don’t know if it’s 2 yrs or 10 yrs or 75 yrs long…)   While other countries are doing “e”-Government actively … we are still at the “Government” part. (T_T)

Proudly Present from Thailand

However, there were two well presented projects from Thailand. One was the Online Tax Filing by Khun Ying Chantima, Ministry of finance, and another one was the Call center of Pattaya City.  I didn’t sit in those two sessions though, but I heard that the Pattaya city one was very attractively presented, people gave a round of standing applause at the end, and many of them considering Pattaya for the next destination.  (^_^)

Book Dispenser Kiosk, Singapore

So, here is my favorite, the project from Singapore National Library. According to Mr. Leong Mun Kew, currently, large number of citizen is library member and  not bad percentage of members are actively borrowing from library. However,  there’s still 74% of the population that doesn’t borrow from library and SNL is  trying to reach that target group.   They already have the Mobile Library or “Molly” Project.  And now they are developing the Book Dispenser Kiosk. It’s like the vending machine but it’s for the book. You can borrow from one kiosk and no need to return at the same one. You can borrow at the departure area of the airport, read it during the trip, and return at arrival when you come back. As a book lover, I love this idea so much. I have too many unfinished books that I paid over-price at the airport every time I wait too long for my boarding time.  (^^”)

CTO

Q: How does it feel like being among the many CIOs CTOs C(whatever)Os for 5 days?
A: In fact, I’m also a CTO … Coffee & Tea Officer …

For Strategy track, this is the much more professional article by Khun Ying Chantima, Ministry of finance and IAC Forum , eEnterprise , Principal Advisor..    http://iacthailand.wordpress.com/2008/10/28/iac-forum-eenterprise-principal-advisor-jantima-november-2008/

< Thai Version  เวอร์ชั่นภาษาไทย>

เมื่อวันที่ 15-17 ตุลาคม 2551 ที่ผ่านมา บังเอิญว่าได้มีโอกาสพาตัวเองไปเข้าร่วมการสัมมนา FutureGOV ซึ่งจัดโดยบริษัท Alphabet จากสิงคโปร์ ซึ่งชื่อ FutureGOV นี้ก็เป็นชื่อเดียวกันกับนิตยสารของสิงค์โปร์ด้าน IT สำหรับภาครัฐของเอเซีย ในงานก็ได้พบเจอกับ บิ๊กๆ หลายคนในวงการ IT จากประเทศต่างๆ ตั้งแต่ตะวันออกกลางจนถึงแถบบ้านเราเลยทีเดียว แล้วก็มีคนจากอเมริกา อังกฤษ ออสเตรเลียมาแจมด้วยสองสามคน

ลักษณะงานเป็นแบบเอาไว้ให้ทำความรู้จักมักจี่กันอย่างถึงที่สุด ทั้งระหว่างประเทศต่างๆ และระหว่างรัฐกับเหล่า vendors อาหารเช้าและอาหารกลางวัน เป็นแบบคอคเทลยืนกินทุกมือ ซึ่งคณะตัวแทนจากไทยก็มีแอบบ่นกันเหมือนกัน และในแต่ละช่วงพักจะมีการจัดเวลาให้บริษัทที่เข้าร่วมจัดงานมีโอกาสได้มาพบกับผู้ร่วมงานแบบประชิดตัวต่อตัว (ประมาณว่าขายตรง) แต่โดยรวมก็เป็นงานที่มีบรรยากาศ win-win ดี ได้รู้จักฉัน-ได้รู้จักเธอ

งานแบ่งออกเป็น 2 track ส่วนที่เป็น Technology Track และ Strategy  Track ดูรายละเอียดได้ตาม link นะคะ แต่จะขอเก็บสิ่งน่าสนใจมาเล่าสู้กันฟังไม่กี่เรื่องประมาณนี้ค่ะ 

เวียดนามมาแรงอ่ะ!

ก็อย่างที่รู้ๆกันอยู่ว่าเวียดนามเนี่ยกำลังโตแรงแซงโค้งมาก ซึ่งในด้าน IT เค้าก็แรงไม่แพ้ด้านอื่นๆ เลยค่ะ ในงานจะมีการผลัดกันขึ้นไป present โครงการที่ประเทศต่างๆ ได้ทำไปแล้วก็นำมาโชว์ได้ไม่อายใคร ที่ตรงกับหัวเรื่องในช่วงนั้นๆ ดังนั้นก็ไม่น่าแปลกใจที่มีตัวแทนมานำเสนอโครงการจากประเทศที่ดูล้ำๆ หน่อย เช่น สิงคโปร์ อินเดีย และจีน เป็นส่วนใหญ่ และก็มีจากเกาหลีด้วย เหล่านี้เป็นเจ้าประจำ

มาปีนี้ (เค้าจัดเป็นครั้งที่ 3 แล้ว) รู้สึกว่าจะมีโครงการจากเวียดนามไม่น้อยเลย ซึ่งมันน่าสะท้อนใจตรงที่ก่อนหน้านี้ไม่กี่ปี เราเคยเป็นผู้นำในภูมิภาคนี้ และโลกก็มองว่าให้เราเนี่ยเป็นพี่เลี้ยงของประเทศเพื่อนบ้านในแถบอินโดจีน (เราเรียกว่า CLMV) แต่มาตอนนี้ประเทศเราหยุดชะงักสุดๆ กับการเมืองที่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ #*#$&%  เฮ้อ..   ระหว่างที่นั่งประชุม ดูประเทศโน้นประเทศนี้เค้ามาโชว์ “e”-Government ของเค้า ก็ได้แต่คิดว่าเมื่อไหร่บ้านเรามันจะทำส่วนคำว่า “Government” ให้มันพอจะสู้เค้าได้ซะที (T_T) …
 
ของดีจากประเทศไทยจ้า!

อย่างไรก็ตาม  บ้านเราก็มีของไปโชว์เหมือนกันจ้า ! เย้! มีพรีเซนเตอร์ อยู่ 2 คนคือ คุณหญิงจันทิมา จากกระทรวงการคลัง และ คุณรักบี้ รองนายกฯ เมืองพัทยา คือเนื่องจากว่าคุณหญิงจันทิมานำเสนอในห้อง strategy track (ส่วนเราอยู่ technology track) และ ก็ดันพลาด session จากพัทยาเลยไม่ได้เข้าฟังเลย แต่ก็ได้ข่าวว่าเมืองพัทยา (โชว์ระบบ Call Center สำหรับนักท่องเที่ยว) ประสบความสำเร็จล้นหลามประมาณว่าผู้ฟังลุกขึ้นปรบมือกันเกรียวกราวเลยทีเดียว (^ ^)
และ session ของคุณหญิงจันทิมา ก็เกี่ยวกับการร่วมมือกันระหว่างรัฐและเอกชน (Public & Private Promotion) ในการจัดเก็บภาษี Online ทำให้ร่นระยะเวลาไปได้เยอะ ในตัวอย่างก็จะเป็นการร่วมมือกับธนาคารไทยพาณิชย์บนเกาะเต่านั่นเอง  (เกาะเต่าเป็นโรงเรียนสอนดำน้ำอันดับสองของโลกนะจ๊ะ รู้ไว้ซะด้วย (^^)!!)

ตู้จ่ายหนังสือจากสิงคโปร์ 

มีโครงการหลายโครงการเลยที่น่าสนใจแต่ที่ชอบสุดคือโครงการนี้ เป็นโครงการจากห้องสมุดแห่งชาติสิงคโปร์ คุณ มันแกว (Mr. Leong Mun Kew)  บอกว่ามีคนหลายคนเป็นสมาชิกห้องสมุดแล้ว แต่ก็ยังมีถึง  74% ที่ยังไม่เป็นผู้ยืมหนังสือเป็นประจำ ดังนั้นเค้าก็จะต้องพิชิตคนกลุ่มนี้ให้ได้ (ได้ข่าวว่าบ้านเรา ปีที่แล้ว ยังอ่านหนังสือเฉลี่ยกันคนละ 1 บรรทัด มีใครจะทำอะไรรึยังเนี่ย.. ว่าแต่เค้าวัดกันยังไงหนอ 1 บรรทัดกระดาษถุงกล้วยแขกรึเปล่าอ่ะ ?) 

ที่สิงคโปร์มีการเริ่มทำโครงการ Molly แล้ว หรือว่าโครงการที่เอาห้องสมุดใส่เป็นรถวิ่งไปตามชุมชนต่างๆ แต่ที่เค้าจะทำเพิ่มก็คือ ตู้จ่ายหนังสือ  หน้าตาเหมือนกับตู้ขายน้ำอัตโนมัตินั่นแหล่ะ แต่ว่าเป็นการยืม-คืนหนังสือ จะยืมที่จุดนึงแล้วไปคืนที่ตู้อื่นก็ได้เหมือนกัน ดีจังเลยอ่ะด้วยความเป็นคนชอบอ่านหนังสือรู้สึกปลื้มกับความคิดนี้มากเลย ตอนนี้หนังสือเริ่มเต็มบ้านไปหมดทั้งๆที่บางเล่มก็ไม่ได้อยาจะซื้อขนาดนั้น  ถ้าสามารถเข้าถึงห้องสมุดได้สะดวกขนาดนั้นก็ดีน่ะซิ ลดโลกร้อนด้วย เล่มเดียวแบ่งๆ กันอ่าน ถ้าเล่มไหนถูกใจจริงๆ ค่อยซื้อ

เน๊อะ !

Greeting!

This blog is the sequal of http://www.xanga.com/blur_queen.
Blur_queen is pretty much my diary for 2004~2007. 

Now, almost winter of 2008, I’d like to blog something not-so-diary like.  
I was thinking about changing the theme of Blur_queen, but then, I decided to start anew and
keep the blur_queen as it is. 

I don’t know what’s next to come.  We will see!