Archive for the ‘Bangkok’ Category
Perishable Beauty Exhibition… อจีรังคือโอกาส
คำเตือน blog นี้อาจทำลายความสนุกสนานจากการสัมผัสความรู้สึกของการเข้าชมนิทรรศการด้วยตนเองได้
เห็นมาซักพักแล้วหล่ะว่าปลายเดือน พ.ย. จะมีนิทรรศการ อจีรังคือโอกาส หรือ Perishable Beauty ณ. TCDC ห้องทำงานโปรดของฉัน แต่ว่าดูจากโปสเตอร์อย่างเดียวนี่นึกไม่ออกเลยว่า concept คืออะไร ทีแรกนึกว่าเป็นเรื่องเสื้อผ้าก็ไม่ได้สนใจเท่าไร พอดีวันนี้ว่างๆ ก็เลยชะแว๊บเข้ามาดู อู้หู …
ขอบอกว่า คนขวัญอ่อน ห้ามมาคนเดียว!!
Theme ของงานก็คือการนำเสนอว่า ทุกสิ่งมัน อจีรัง แต่เราสามารถพลิกมาเป็นโอกาสได้ แถมยังเป็นโอกาสที่มีไม่หมดเสียด้วย ซึ่งก็หมายถึงแรงบันดาลใจในธุรกิจมากมาย ที่เนื่องมาจากความอจีรัง เช่น ธุรกิจความงาม ศัลยกรรมตกแต่ง หรือแม้แต่ธุรกิจแต่งภาพด้วย Photoshop (ที่ใช้ประโยชน์จากความกลัวการโรยราของมนุษย์) ธุรกิจท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ (ที่ต้องยื้อกับความผุพังตามกาลเวลาของสถานที่ประวัติศาสตร์) ธุรกิจท่องเที่ยวตามฤดูกาล (เช่น ชมดอกซากุระ ที่ใช้ประโยชน์จากความอจีรังของธรรมชาติ) และ อื่นๆ อ่านรายละเอียดเอาตรงนี้นะ [the page provide in Thai/English]
มา จะพาเดินชมเป็นน้ำจิ้ม…
เดินจากประตูเข้าไปไม่ไกล ก็จะเจอภาพข้างบนด้านซ้าย ตู้ๆ ที่เห็น นั่นครอบโต๊ะอาหารเอาไว้อีกที อาหารบนโต๊ะจะให้อารมณ์เหมือนงานเลี้ยงเปิดเทอมใหม่ของฮอกกอว์ด มีหมูหัน ไก่อบ ขนมปัง เนย ชีส คอคเทลกุ้ง ผลไม้ ภูเขาของหวาน ฯลฯ และที่ปลายโต๊ะจะมีนาฬิกาดิจิตัลบอกเวลาเอาไว้ ไม่ได้บอกเวลาอาหารนะ แต่มันจะบอกเวลาว่า …. อาหารเหล่านี้ อยู่บนโต๊ะ มา …. นานเท่าไหร่แล้ว ….
บรึ๋ยส์….!!
เพื่อเป็นการช็อคผู้เข้าชมว่าเนี่ยทุกอย่างเดี๋ยวก็เน่าสลาย รวมถึงของโอชาทั้งหลายที่เรากินเข้าไปก็เช่นกัน ก็เลยเอาอาหารหรูๆ มาตั้งให้มันเน่าให้ดูไปต่อหน้าต่อตาซะงั้น ตู้แก้วที่มาครอบโต๊ะอาหารไว้ก็เพื่อกันกลิ่นอันไม่พึงประสงค์ต่างๆ ที่คงจะตามมาในไม่ช้า และแต่ละจานจะมีกล้องเล็กๆ เหน็บเอาไว้ที่ขอบเพื่อจับภาพระยะ close up มาแสดงบนจอทีวีทีติดอยู่กับผนังข้างๆ
ตอนที่เข้าไปดู อาหารก็อยู่บนโต๊ะมา 4 วันแล้ว ก็เริ่มจะเห็นราปุยๆ ขาวๆ ขึ้นเต็มหลังไก่อบซะแล้ว นี่นิทรรศการเค้าจะมีแสดงไปจนกุมภาพันธ์นะเนี่ย… แค่นึกว่าเดือนหน้า อาหารบนโต๊ะหน้าตามันจะขนาดไหนก็สยองแล้ว….
ต่อมาก็จะเป็นการแสดงความพยายามของมนุษย์ในการทำให้ชีวิตตนนั้น จีรัง ก็จะเป็นการทำมัมมี่ และมี vdo แสดงถึงคนยุคปัจจุบันทดลองทำมัมมี ฮืม… ให้เห็นศพกันจะจะ ดึงตับกันออกมาสดๆ ไม่มีเบลอ ไม่มีขาวดำ อ๊ากกกส์ สลบ…
ไปต่อดีกว่า ก็จะถึง ตรงที่เกิดธุรกิจที่มากับความตาย มีบริษัทรับทำเพรชจากอัฐิ คือเอากเถ้าระดูกมาแปรสภาพเป็นเพชรนั่นเอง เพียงมีทุนราคาประมาณ 200,000 – 840,000 บาท ก็สามารถแปรสภาพอัฐิของญาติที่รักที่ล่วงลับไปแล้ว ให้กลายเป็นแหวนเพชรล้ำค่า ปัจจุบันมีสาขากว่า 20 แห่งทั่วโลกแล้ว .. แปลกสุดๆ … คิดดู ต่อไปนี้เวลาหนุ่มจะหมั้นสาวก็ไม่ต้องใช้แหวนที่ได้รับตกทอดมาจากท่านหญิงยายอีกต่อไป แต่ใช้ท่านหญิงยายเลยนั่นแหล่ะหมั้น! (>< )!
เดินมาถึงตรงนี้ ก็มีครอบครัวนึงเดิมตามหลังมา จะเรียกว่าวิ่งจะดีกว่า เพราะว่าลูกน้อย (น่าจะซัก 2 ขวบ) ร้องไห้ใหญ่เลย คงเดินผ่านตรงมัมมี่มา หม่ามี๊เลยต้องรีบวิ่งเอาเจ้าตัวเล็กกลับออกไปข้างนอก …
แล้วก็ไปถึงตรงน้ำหอม ก็มีคำอธิบาย กับจุดที่ดูแล้วดึงดูดให้ก้มลงไปเลือนฝาไม้ออกแล้วลองดมกลิ่น ยังไม่ทันจะอ่านคำอธิบายก็ก้มลองดมซะ ขณะที่ดมกลิ่นหอมเรื่อยๆ เหล่านั้น ตาก็เหลือบขึ้นไปอ่านคำอธิบาย
“… กลิ่นที่ท่านกำลังดม คือกลิ่นของซาก …. “ oh shit …. ซากไรอ้า …. เค้าดมไปแล้วนะตัว ….
“… ซากดอกไม้”…. ฟิ้วว… ก็คือ น้ำหอม.. ธุรกิจที่เกิดจากความตายของดอกไม้นั่นเอง
มันก็ประมาณนี้หล่ะค่ะ มีหลายอย่างที่ link มาจากความตาย ที่เหลือลองไปเยี่ยมชมเอาเองละกันนิ รับรองว่าต่อมคิดจะโดนกระตุกแน่นอน
นอกจากนั้น เนื่องจาก TCDC อยู่ในความดูแลของสำนักนายกรัฐมนตรี ดังนั้น ข้อมูลสถิติต่างๆ ก็น่าสนใจและ(เข้าใจว่า) เชื่อถือได้ เช่น รู้หรือไม่ว่า ทุกปีผู้คนใช้ในโลกเงินไปกับเครื่องสำอางค์ ประมาณ 11 ล้านล้านบาท ซึ่งมากกว่า GDP ของประเทศไทยและหลายๆประเทศเสียอีก ทุกวันนี้เราส่งออกดอกไม้ 5,000 ล้านบาทต่อปี ทั้งๆ ที่เรามีศักยภาพส่งออกได้ถึง 10,000 ล้านบาทต่อปี ตอนนี้จีนกำลังพยายามทำตัวเองเป็นตลาดอันดับสองรองจากเนเธอแลนด์ แต่อยู่ๆ ดูไบ ก็สร้างตลาด trading ดอกไม้ขนาดใหญ่ขึ้นมาแล้วก็ active มากตอนนี้ และอื่นๆ …ก็ลองไปดูกันนะคะ
ว่าแต่…รีบไปก็ดีนะ เพราะนอกจากจะมีอาหารสดมาเน่าให้เห็นกับตาแล้ว ตลอดทางจะมีกล้วยไม้ห้อยเป็นแผงเต็มไปหมด (รูปบนขวา) ซึ่งก็ไม่แน่ใจว่าเค้าจะปล่อยให้เน่าไปตามกาลเวลาด้วยรึเปล่า ซึ่งถ้าปล่อยจริงคงจะน่ากลัวพิลึกเพราะอาหารเน่า มันยังอยู่ในตู้ แต่ถ้าเจ้ากล้วยไม้ตลอดทางเดินพวกนี้เน่า ยังนึกไม่ออกเลยว่าจะเหม็นรึเปล่าหนอ…?
ไปนั่งขายผ้าปิดจมูกตรงทางเข้าชมนิทรรศการดีกว่า.. อจีรังคือโอกาส!!
